Blogberichten

Bezuinigen blijft pijnlijk, maar we laten ons niet kisten

Dat we fors moeten bezuinigen, is al langer bekend. Sinds 2011 lopen de overheidsbudgetten voor ontwikkelingssamenwerking voor ICCO terug. De vraag is niet dat we moeten bezuinigen, de vraag is hoe we dat op een zo goed mogelijke manier moeten doen.

Bezuinigen blijft pijnlijk, maar we laten ons niet kisten

Ja, de drastische bezuinigingen komen rap op ons af. We hadden het liever anders gezien, meer een geleidelijke afbouw van subsidie. Er wordt nu veel kapitaal en kennis vernietigd. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, zijn we volop bezig om nieuwe trajecten uit te zetten die de benodigde fondsen moeten binnenhalen. We vinden andere donoren die ons werk financieren, zoals Master Card Foundation en Ford Foundation. Daarbij gaat het al lang niet meer alleen over het verstrekken van subsidies. Vooral in onze economische programma’s werken we met leningen, participaties en equity. Een van onze speerpunten is om boeren in ontwikkelingslanden toegang te verlenen tot markten, met goede producten en eerlijke prijzen zodat ze bestaanszekerheid krijgen.

Maar helaas ontkomen ook wij niet aan een inkrimping. Op ieders lippen brandt de vraag: klopt het, zoals de Volkskrant schrijft, dat ICCO 175 mensen gaat ontslaan? Niet helemaal. Vooruitlopend op het dalend budget in 2016 hebben we in 2014 al 35 arbeidsplaatsen moeten schrappen. En dit jaar verwachten we 20 arbeidsplaatsen te moeten minderen. Dat is samen ruim 50 plaatsen op een totaal van 100. Zoals gezegd, de bezuiniging is niet van vandaag of gisteren. Een deel van deze medewerkers is gelukkig in dienst gekomen bij onze consultancypoot Fair and Sustainable Holding. Eind 2015 werken er in Utrecht nog 50 medewerkers.

Onze internationale regiokantoren blijven helaas ook niet bespaard van de reorganisatie. Wij verwachten het personeelsbestand met een derde te moeten terugschroeven. Helemaal exact weten we dat pas aan het eind van het jaar, omdat we nog rekening houden met nieuwe financieringen die nu in de pijplijn zitten. In elk geval hebben we twee regiokantoren in Latijns-Amerika samengevoegd. En per 1 januari worden de werkzaamheden van ons regiokantoor in Zuidelijk Afrika afgebouwd. Al blijven onze programma’s in Madagaskar en Malawi waarschijnlijk wel doorgaan, maar die brengen we dan onder bij ons kantoor in Centraal-en Oostelijk-Afrika, in Kampala. In Rwanda gaan we door, maar in Brazilië bouwen we af.

Gemakkelijk zijn ze niet, deze ontslagrondes, maar ICCO ziet voldoende mogelijkheden om met haar 50 jaar ervaring en expertise te blijven werken aan eerlijke economische ontwikkeling en rechten voor arme mensen in ontwikkelingslanden.

 

Auteur Marinus Verweij
Meer artikelen van Marinus Verweij